finlandyzacja).
Przykłady współczesne Białoruś w okresie 2014–2020 pełniła funkcję państwa buforowego między Rosją a NATO, prowadząc politykę określaną jako „neutralność sytuacyjna" (ang. situational neutrality). Odmawiała Rosji zgody na stałą bazę wojskową na swoim terytorium i jednocześnie utrzymywała gwarancje bezpieczeństwa wobec sąsiadów zachodnich. Status ten załamał się po protestach 2020 roku, kiedy Łukaszenka, pozbawiony zachodniej legitymizacji, stał się zależny od rosyjskiego wsparcia. Według raportu Chatham House z 2026 roku utrata białoruskiej neutralności wygenerowała koszty bezpieczeństwa dla wszystkich sąsiadów: Rosja uzyskała możliwość projekcji siły z terytorium Białorusi, a Polska i Litwa stanęły w obliczu zagrożenia z nowego kierunku strategicznego.
Kazachstan funkcjonuje jako bufor między Rosją a Chinami, prowadząc politykę wielowektorową od 1992 roku. Utrzymuje członkostwo w rosyjskich strukturach integracyjnych (EUG, OUBZ) i jednocześnie rozwija partnerstwo strategiczne z Chinami i współpracę energetyczną z USA.