Czerwona oberża (oryg. fr. L’Auberge rouge) – opowiadanie Honoriusza Balzaka z 1831, wydana po raz pierwszy na łamach Revue de Paris. Stanowi część Studiów filozoficznych cyklu Komedia ludzka.

Utwór ten, razem z wydanym w tym samym roku Jaszczurem, stanowił punkt zwrotny w karierze literackiej Balzaka, który zyskał sławę jednego z najzdolniejszych współczesnych powieściopisarzy, umiejących łączyć w swoich dziełach motywy fantastyczne i realistyczne, jak również wykorzystywać różne gatunki literackie i tworzyć dzieła pełne psychologicznej prawdy.

Czas powstania Balzac napisał Czerwoną oberżę w maju 1831 roku. Ukazał się drukiem najpierw w "Revue de Paris" 10 i 27 sierpnia 1831, a potem w 1832 roku w Nouveaux Contes philosophiques. po raz kolejny została wydana w XVII tomie Studiów filozoficznych. W 1846 roku weszła do drugiego tomu Studiów filozoficznych Komedii ludzkiej. Balzac zadedykował utwór margrabiemu de Custine.