Opowiadając zebranym tę historię, Hermann nie zdaje sobie sprawy, że wśród słuchającej go elity towarzyskiej jest prawdziwy morderca, Jan Fryderyk Taillefer, obecnie szanowany i bogaty człowiek, w którego córce Wiktorynie Hermann jest z wzajemnością zakochany. W miarę opowiadania do Taillefera wracają wspomnienia z przeszłości; doznaje on w końcu ataku nerwowego i wkrótce później umiera. Zdumiony zachowaniem obcego mu człowieka w trakcie słuchania jego opowiadania, Hermann zaczyna domyślać się prawdy, a następnie dowiaduje się, że jego podejrzenia były całkowicie słuszne. Ma wówczas poważne wątpliwości, czy powinien żenić się z Wiktoryną, dziedziczką splamionej krwią fortuny. Wszyscy przyjaciele doradzają mu jednak to małżeństwo, stwierdzając, że nie ma sensu kierować się tego rodzaju skrupułami we współczesnym świecie, gdzie tak naprawdę każda bogata rodzina skrywa jakieś mroczne sekrety.
Cechy utworu Czerwona oberża jest bliska konwencji powieści szkatułkowej, gdyż narrator utworu opowiada o opowiadaniu Hermanna, który z kolei sam relacjonuje opowieść przekazaną mu przez inną osobę.