Antoni Walocha (ur. 12 stycznia 1889, zm. 1945 w Zakopanem) – polski ksiądz katolicki, działacz społeczny, kapelan wojskowy w stopniu kapitana, zamordowany przez nieznanych sprawców.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej. Po ukończeniu w 1905 roku gimnazjum w Pińczowie, wstąpił do kieleckiego seminarium duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął w dniu 30 lipca 1911 r. z rąk ordynariusza diecezji kieleckiej ks. bpa Augustyna Łosińskiego. Pracował jako wikariusz kolejno w: Książu Wielkim, Nałamie, Pogoni i Będzinie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. został mianowany proboszczem w parafii Nagłowice. Ożywił religijność wiernych, zaktywizował ich na polu społecznym i patriotycznym, dokończył budowę kościoła. W dniu 23 czerwca 1919 r. został proboszczem w Goleniowach, a w dniu 1 sierpnia 1920 r., zgłosił się na kapelana wojskowego. Po Bitwie Warszawskiej został skierowany do jednostek wojskowych skoszarowanych na terenie Litwy Środkowej. Już w stopniu kapitana w dniu 30 listopada 1921 r. przeszedł do rezerwy. Po kilku miesiącach pracy w parafiach Zagłębia Dąbrowskiego, w dniu 29 lipca 1922 r. został proboszczem w Przybynowie (obecnie archidiecezja częstochowska), w 1924 r. w Sancygniowie, a 5 listopada 1928 r. w Świętomarzy. Angażował się w działalność na polu społecznym – w 1929 r.