Pragnie z pomocą Trzynastu porwać ją i wywieźć do Francji, jednak kobieta umiera.
Cechy utworu i recepcja Balzak uważał utwór za jedno z najlepszych napisanych przez siebie studiów kobiecości. Pisząc bezpośrednio po zakończeniu pracy do Eweliny Hańskiej twierdził jednak, że dzieło to nie zyska powszechnego poklasku. Wynikało to z faktu, iż księżna miała być jednak w pierwszym rzędzie bohaterką typową, reprezentatywną dla swojego środowiska, kobietą z wyższych sfer, dla której liczą się wyłącznie pieniądze, popularność w kręgach towarzyskich oraz uroda. Jest zresztą wzmiankowana w wielu innych tomach Komedii ludzkiej właśnie jako jedna z wielkich dam Paryża, adorowanych i nieosiągalnych, formalnie zamężnych, lecz nie przywiązujących do tego większej wagi (przy równoczesnej zupełnej obojętności męża), w z góry zaaranżowanym przez rodzinę związku, a przy tym niezwykle bogatych i rozrzutnych. Tym samym Balzak jawnie występował przeciwko wielkiemu światu paryskiemu, w którym sam się obracał. Kontrastem dla postaci księżnej miał być generał de Montriveau, którego Balzak zamierzał uczynić postacią doskonałą i zarazem upiększonym obrazem samego siebieT. Boy-Żeleński, Od tłumacza [w:] H. Balzak, Komedia ludzka, t.