Uwzględniając ideę alternatywnego zakończenia historii, zgodnego z prezentacją matematycznego równania, unaoczniony jest typowy przykład wzoru, którym podąża standardowe literackie dzieło detektywistyczne. Jednak Matthäi – zgodnie z relacją dr H. – nie rozwiązał sprawy z powodu wypadku zabójcy, co jest zupełnie przypadkowym zrządzeniem losu i nie ma to nic wspólnego, ani z tym jak sprawca dokonał zbrodni, ani z brakiem kompetencji śledczych detektywa. Co więcej dr H. opisuje Matthäia jako osobę genialną, której nie dorównywali nawet inni fikcjonalni detektywi. Koresponduje to z twierdzeniem autora, iż nie ma rzeczy okrutniejszej nad potknięcie się geniusza o coś idiotycznegoFriedrich Dürrenmatt,Das Versprechen, Requiem auf den Kriminalroman, München 1978.. Zgodnie z relacją dr H., smutna historia śledczego ukazuje, w przeciwieństwie do matematycznej precyzji, zwykle obecnej w powieści detektywistycznej, że rezultaty pracy policji, zależą także od przypadku, zrządzeń losu, a także zdarzeń będących całkowicie poza kontrolą zarówno sprawcy, jak i detektywa.