Ani Jagiełło, ani Witold nie osiągnął wyraźnej przewagi i tereny Wielkiego Księstwa Litewskiego objęte wojną domową były nadal dewastowane. Polska szlachta była niezadowolona z wojny, sprawy litewskie zajmowały Jagielle dużo czasu a oczekiwane efekty Unii w Krewie nie zmaterializowały się. Unia miała wzmocnić polską kontrolę nad Rusią Czerwoną, Mołdawią i Wołochami zamiast wywoływać kłopoty na północy. Jagiełło był zaabsorbowany zarządzaniem swoim dworem, wojnami na południowym wschodzie i swą chorowitą żoną. Spróbował zamienić Skirgiełłę na swego młodszego brata Wigunta, ten jednak zmarł w niejasnych okolicznościach – według plotek został otruty przez Witolda lub przez Skirgiełłę. Klemens Moskarzewski został zastąpiony na stanowisku gubernatora Wilna przez Jana Oleśnickiego z Krakowa. Jagiełło zdecydował się na kompromis z Witoldem.
Traktat pokojowy
Wiosną 1392 roku Jagiełło zaproponował kompromis poprzez swego posła, Henryka Mazowieckiego, biskupa Płocka. Witold zostałby wielkim księciem, jeśli uznałby Jagiełłę jako najwyższego księcia. Do lata Witold zapewnił sobie zwolnienie wielu zakładników, których przekazał Krzyżakom i zaakceptował ofertę.