Podczas wojny do placówki trafiały dzieci zagubione i sieroty. Były wśród nich dzieci żydowskie. Starano się, zwłaszcza w przypadku dzieci o semickim wyglądzie, umieszczać je w oddziałach w Klarysewie i Górze Kalwarii, w Naszym Domu na Bielanach oraz zakładach m.in. Rodziny Marii w Łomnej, św. Ignacego w Ignacowie, sióstr felicjanek w Otwocku oraz św. Maura i Placyda w Pruszkowie.
Przez pewien czas w placówce działał szpital. W dniach 27 i 28 sierpnia 1944 dom został przeniesiony do Milanówka, a stamtąd w listopadzie 1944 do Kowańca.
Po zakończeniu wojny dom powrócił do budynku przy ul. Nowogrodzkiej. Od lat 50. XX wieku przebywały w nim dzieci w wieku do trzech lat. Na początku XXI wieku przebywały w nim również małoletnie matki, dzieci niepełnosprawne, chore i upośledzone. Placówka zatrudniała ok. 200 osób.
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 123.
Kategoria:Historia Warszawy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Plac Sokratesa Starynkiewicza w Warszawie Kategoria:Domy dziecka