Zhao Ji (cesarz Huizong), Daguan chalun (大觀茶論), XII w.. W źródłach z czasów Song pojawia się również termin mocha (末茶, „herbata w proszku”), oznaczający sproszkowaną herbatę używaną do diancha. Charakterystycznym elementem ówczesnej kultury herbacianej były ciemne czarki z Jian (建盞), cenione za kontrast z jasną pianą. Jeszcze wcześniejszym świadectwem przetwarzania i mielenia herbaty jest klasyczne dzieło Chajing (茶經) autorstwa Lu Yu (VIII w.)Lu Yu, Chajing (茶經), VIII w..
Pod koniec XII wieku buddyjski mnich Eisai (栄西) odbył podróż do Chin epoki Song i przywiózł do Japonii nasiona herbaty oraz zwyczaj jej picia; jego traktat Kissa Yōjōki (喫茶養生記, 1211) przedstawia herbatę jako pokarm-lekarstwo w ramach buddyzmu zenEisai, Kissa Yōjōki (喫茶養生記), 1211.. Od tego czasu sproszkowana herbata weszła do japońskich rytuałów klasztornych, a z czasem dała początek odrębnej tradycji. W okresie od XV do XVI wieku w regionie Uji rozwinięto uprawę ocienianej tencha (liści przeznaczonych do mielenia), a praktykę ubijania skodyfikowano w ceremonii herbacianej (chanoyu), nadając kształt temu, co dziś określa się jako matcha w ścisłym znaczeniu.