W Chinach od XIV–XV wieku upowszechniły się nowe sposoby przygotowywania herbaty (naparzanie luźnych liści), co jednak nie oznaczało zaniku herbaty sproszkowanej — techniki mielenia i ubijania pozostawały udokumentowane i praktykowane w różnych kontekstach. W 2022 roku wpisanie „Tradycyjnych chińskich technik przetwarzania herbaty oraz związanych z nimi praktyk społecznych” na reprezentatywną listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO potwierdziło ciągłość i różnorodność chińskiej wiedzy o herbacieUNESCO (2022), „Traditional tea processing techniques and associated social practices in China”, Lista reprezentatywna niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości..
W nowszej literaturze terminem „matcha” określa się zwykle japońską sproszkowaną herbatę wytwarzaną z ocienianej tencha; sama praktyka mielenia i ubijania herbaty jest jednak wcześniejsza i wywodzi się z Chin. Matcha w postaci japońskiej stanowi historyczną specjalizację wywodzącą się z tego chińskiego podłoża, o własnych cechach agronomicznych i rytualnych.