Ulica aż do roku 1939 zachowała typowo mieszkalny charakter, działały tu jedynie nieliczne sklepy i firmy. Obrona miasta we wrześniu 1939 roku nie przyniosła wielkich strat w zabudowie ulicy.
Podczas powstania warszawskiego zniszczeniu uległa całą parzysta strona ulicy. Batalion „Kiliński” po zajęciu pozycji utrzymał je niezdobyte aż do upadku powstania. W czasie powstania funkcjonował przy ulicy dom starców i matek z małymi dziećmi kierowany przez Annę ChmielewskąAniela Uziembło, Chmielewska ze Szlachcińskich Anna, w: Praca Socjalna, nr 1/2018, s.124, ISSN 0860-3480.
Po wojnie odbudowano jedynie nieparzysta stronę ulicy, całkowicie pomijając dawny wystrój architektoniczny kamienic. Po roku 1945 przebito też dwie nowe przecznice: ul. Kubusia Puchatka (nie dochodzi do ulicy Górskiego, kończy się na wieży w zabudowie mieszkalnej) i Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.
W 1957 roku przy ulicy ustawiono popiersie Wojciecha Górskiego. Pierwotnie stało ono w holu nieistniejącego budynku gimnazjum im. Wojciecha Górskiego. Autorem brązowej rzeźby z 1937 roku odlanej w pracowni Braci Łopieńskich był Władysław Szyndler.
Przypisy
Bibliografia
Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy PWN, 1963
Górskiego Kategoria:Śródmieście Północne