Nietzsche zreinterpretował zaratusztriański konflikt w duchu chrześcijańsko-humanistycznym, wiążąc dobro z altruizmem i życzliwością, zło natomiast z egoizmem i interesownością. W Ecce Homo Nietzsche wskazał, że to Zaratustra zapoczątkował tę opozycję, będącą „fatalną pomyłką moralności”, tak więc jako pierwszy powinien ją też rozpoznaćFriedrich Nietzsche, Ecce homo, § 3.. Nietzscheański Zaratustra naucza nowej moralności, wychodzącej poza dualizm, a jednocześnie nie popadającej w anarchizm moralny czy zwierzęcy prymitywizm.
Zdaniem Armanda Quinota jest to prorok, żyjący dotychczas w niebiańskiej samotności, zstępujący do ludzi, by przekazać im swe posłanie.
Wola mocy Motyw woli mocy pojawił się po raz pierwszy w Wiedzy radosnej, znajdując jednak swoje najpełniejsze rozwinięcie w Tako rzecze Zaratustra. Wola mocy traktowana jest jako siła, będąca ontologiczną podstawą życia. Zajmuje ona u Nietzschego funkcję, którą historycznie pełniły np. pojęcia duszy, substancji, intencji, woli czy instynktu. Wola mocy jest tym, co decyduje o dynamizmie życia, jego relacyjności i sytuacyjności.
Nadczłowiek