Idea nadczłowieka (niem. Übermensch) została prawdopodobnie zainspirowana ideą wszechduszy (Over-Soul) z Esejów Ralpha Waldo Emersona. Podobne idee pojawiły się u Nietzschego w różnej postaci (nadchodzący filozofowie w Poza dobrem i złem, czy wyżsi ludzie w czwartej części Zaratustry).
Krytyka kultury Tako rzecze Zaratustra, podobnie jak inne prace Nietzschego, podejmują się krytyki kultury i panującego w niej systemu wartości (przewartościowania wartości). W tym utworze krytykowane są platonizm i chrześcijaństwo, traktowane jednak nie jako zbiory pewnych idei, lecz jako formy życia. Krytyka Nietzschego opiera się więc przede wszystkim na rezultatach, do których platonizm i chrześcijaństwo doprowadziły społeczeństwo.
Wieczny powrót
Ideę wiecznego powrotu Nietzsche omawia już w Narodzinach tragedii wiążąc je z misteriami dionizyjskimi. Nietzsche rozwija kolistą koncepcję czasu, w której życie ludzkie i rozwój kultury mają charakter wyzwania czy sprawdzianu, mającego wykazać ich wartość i prawdziwe oblicze.
Struktura Dzieło dzieli się na cztery części, w ramach których uporządkowane są przypowieści. Język jest symboliczny i przypomina mistyczne teksty religijne. Niektórzy komentatorzy uważają, że część III kończy właściwe dzieło, a część IV stanowi jedynie dodatek.