10 listopada 1918 uczestniczył w powitaniu powracającego z internowania w Magdeburgu Józefa Piłsudskiego. Tego samego dnia został oficerem do zleceń Piłsudskiego, a następnie adiutantem Naczelnika Państwa. Następnie w okresie 1919–1922 kolejno: szef Wydziału IV Biura Wywiadowczego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (wywiad ofensywny), szef Oddziału II 2 Armii, następnie w centrali Oddziału II Sztabu Generalnego. W kwietniu 1920 szef Oddziału II przy 4 Armii, formowanej pod dowództwem gen. Stanisława Szeptyckiego na bazie Frontu Litewsko-Białoruskiego, skąd donosił o zaostrzeniu antagonizmu klasowego przez działalność polskiej administracji ziemiańskiej i wojskowej.
W decydującej fazie wojny polsko-bolszewickiej był uczestnikiem pertraktacji pokojowych. Po nieudanej próbie zainicjowania rozmów przez delegację radziecką 9 sierpnia 1920 został wysłany wraz z dyrektorem Departamentu Dyplomatycznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Zdzisławem Okęckim do zajętych przez bolszewików Siedlec i w nocy 11/12 sierpnia 1920 uzgodnił tam z członkiem Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki, komkorem , przyjęcie polskiej delegacji pokojowej przez przedstawicieli Armii Czerwonej na odcinku Siedlce–Warszawa 14 sierpnia 1920.