Następnie był obok Juliusza Łukasiewicza, Feliksa Perla, Lucjana Altberga, Szymona Rundsteina i Stanisława Kauzika ekspertem polskiej delegacji pod przewodnictwem Jana Dąbskiego podczas konferencji pokojowej w Mińsku, która odbyła pierwsze posiedzenie plenarne 17 sierpnia. Podejrzewany przez bolszewików w trakcie dalszych obrad we wrześniu 1920 o służbę wywiadowczą, wobec wykazania bezpodstawności zarzutu został przeproszony.
Z dniem 30 listopada 1923 został przeniesiony w stan nieczynny na okres sześciu miesięcy bez prawa do poborów. W kwietniu 1924 został powołany do służby czynnej i odkomenderowany do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych. 1 listopada tego roku został odkomenderowany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Doszkolenia 1924–1925. 15 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 7 pułku ułanów lubelskich w Mińsku Mazowieckim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W czasie przewrotu majowego 1926 roku opowiedział się po stronie Józefa PiłsudskiegoAntoni Czubiński, Przewrót majowy 1926 roku, Warszawa 1989, s. 169.. Po przewrocie majowym w latach 1926–1929 szef sztabu DOK IX w Brześciu.