Od 1929 ponownie w stanie nieczynnym, od 1934 w rezerwie.

Od marca 1929 Dyrektor Departamentu Politycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych RP i podsekretarz stanu w Prezydium Rady Ministrów. W 1931 awansowany do stopnia pułkownika rezerwy, we wrześniu tego roku zeznawał jako pierwszy świadek oskarżenia w procesie brzeskim. Od kwietnia 1932 urzędujący prezes, a od 1938 prezes Państwowego Banku Rolnego (w latach 1933–1938 wiceprezes Banku wykonujący obowiązki prezesa). Wiceprezes, członek rady, dyrektor Banku Akceptacyjnego. Wybrany w 1934 z inspiracji MSZ prezesem Polskiego Związku Zachodniego.

W pierwszych miesiącach II wojny światowej i okupacji niemieckiej należał do organizatorów konspiracji piłsudczykowskiej i brał udział w tworzeniu Służby Zwycięstwu Polski. Uzyskał zgodę władz niemieckich na wznowienie działalności Państwowego Banku Rolnego.

Aresztowany przez Gestapo 21/22 października 1941 i osadzony na Pawiaku, gdzie próbował popełnić samobójstwo przecinając przeguby rąk, co doprowadziło do amputacji lewej dłoni. Dwukrotnie jeszcze powtórzył próbę samobójstwa. 29 września 1942Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 471.