Polska Partia Praw Człowieka – ugrupowanie założone 3 maja 1990 w Wilnie przez grupę polskich działaczy w ZSRR, rozwiązane w październiku 1991 roku.

Pomysłodawcą powołania do życia partii politycznej zrzeszającej radzieckich Polaków i broniącej ich praw oraz interesów był ówczesny deputowany do Rady Najwyższej ZSRR Jan Ciechanowicz.

Partia stawiała sobie za cel działanie w zgodzie z konstytucją ZSRR i republik związkowych na rzecz demokracji, tolerancji i pluralizmu. Deklarowała wsparcie dla wszystkich ugrupowań, którym bliskie są te wartości. Domagała się od władz ZSRR budowy systemu opartego na poszanowaniu praw człowieka, wolności i godności obywateli, walce z ksenofobią i nacjonalizmem – zarówno wszechrosyjskim, jak i jego lokalnymi odmianami.

Za cel stawiała sobie budowę pokojowych stosunków między państwami Europy, których granice powinny się opierać na sprawiedliwym kryterium etnicznym i być w zgodzie z wolą lokalnej ludności, jednak sprzeciwiała się siłowym zmianom granic na kontynencie, odrzucając przemoc w stosunkach międzynarodowych oraz polityce wewnętrznej.