Szczególne miejsce partia poświęciła w swoim programie Polakom. Domagała się zakończenia ich trwającej od 1937 roku dyskryminacji, ujawnienia zbrodni stalinowskich przeciwko narodowi polskiemu oraz odcięcia się władz radzieckich od podobnych praktyk w przyszłości, jak również wypłaty odszkodowań najbardziej poszkodowanym przez stalinowski totalitaryzm. Jako gwarancję poszanowania prawa Polaków do godnego życia proponowała powołanie polskich obwodów autonomicznych w republikach o znacznym procencie ludności polskiej (Litwie, Łotwie, Ukrainie, Białorusi i Kazachstanie). Jako alternatywę dla tego programu wysuwano też bardziej radykalny projekt powołania w ramach ZSRR Wschodniopolskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej obejmującej tereny należące przed 17 września 1939 roku do II RP. W związku z tymi pomysłami wysuwano również żądanie uznania prawa do repatriacji dla Polaków wysiedlonych po 1937 roku do RFSRR i Kazachstanu na dawne tereny polskie.
Partia wzywała władze radzieckie do wyrównywania dysproporcji w poziomie wykształcenia Polaków m.in. poprzez wprowadzenie pozytywnej dyskryminacji na uczelniach (numerus clausus).