Piekło – w eschatologii katolickiej stan ostatecznego i nieodwołalnego potępienia, określany przez Katechizm Kościoła katolickiego jako definitywne samowykluczenie człowieka z komunii z Bogiem i zbawionymi. Dotyczy tych, którzy umierają w grzechu śmiertelnym, nie żałując za niego i odrzucając miłosierną miłość Boga, nr 1033–1037..

Według nauczania Kościoła główną karą piekła jest wieczne oddzielenie od Boga, w którym jedynie człowiek może znaleźć pełnię życia i szczęścia. Kościół naucza zarówno o istnieniu, jak i wieczności piekła, a jednocześnie stwierdza, że Bóg nikogo nie przeznacza do potępienia. Potępienie zakłada dobrowolne odwrócenie się od Boga i wytrwanie w tym stanie do końca życia.

Współczesne nauczanie katolickie opisuje piekło przede wszystkim jako stan osoby, nie zaś jako miejsce możliwe do zlokalizowania w obrębie świata fizycznego. Jan Paweł II stwierdził w 1999 roku, że piekło oznacza stan tych, którzy w sposób wolny i definitywny oddzielili się od Boga, będącego źródłem życia i radości. Papież zaznaczył zarazem, że nie jest ono karą arbitralnie narzuconą przez Boga z zewnątrz, lecz ostateczną konsekwencją wyborów dokonanych przez człowieka.