Fałszywi przyjaciele tłumacza (, ) – wyrazy w dwóch (lub więcej niż dwóch) językach o identycznej/podobnej formie (pisowni, wymowie), lecz różnych znaczeniach. Do fałszywych przyjaciół tłumacza zaliczane są również inne jednostki języka, jak frazeologizmy o podobnej strukturze, ale innej formie i znaczeniach. Takie różnice mogą powodować błędne użycie czy zrozumienie wypowiedzi w obcym języku.
Terminem po raz pierwszy posłużyli się w 1928 roku francuscy autorzy Maxime Koessler i Jules Derocquigny, określając mianem fałszywych przyjaciół pozorne ekwiwalenty w relacji francusko-angielskiej.
Wąskie ujęcie „fałszywych przyjaciół tłumacza”
Jako fałszywych przyjaciół traktuje się w tym ujęciu wyrazy o podobnej formie, lecz różnych znaczeniach w dwóch (lub więcej niż dwóch) językach. Bywają one nazywane tautonimami ( „ten sam”, „imię”). Przykłady: polski leksem komunikacja ma inne (szersze) znaczenie niż niemiecki (brak znaczenia „transport, przewożenie ludzi i towarów”), a angielski znaczy „powieść”, a więc ma nieco inne znaczenie niż polski wyraz nowela. Takie różnice mogą być dla polskiego o użytkownika źródłem błędnego tłumaczenia polskich leksemów na język niemiecki jako * czy angielski *.