Utożsamianie tautonimów i fałszywych przyjaciół tłumacza występuje m.in. u następujących językoznawców i leksykografów: Szałek/Nečas, Tokarz, Kątny, Kuczyński, Rudolf, Kornatowski.
Szerokie ujęcie „fałszywych przyjaciół tłumacza” Takie stanowisko spotykane jest często w publikacjach autorów zagranicznych. Helmut Kühnel we wstępie do swojego słownika niemiecko-francuskiego wyróżnia sześć podklas w obrębie „”: wyrazy dwóch języków o podobnej formie, lecz różnych znaczeniach (tautonimy w dzisiejszym rozumieniu), pary wyrazów wykazujące różnice słowotwórcze i fonetyczne, np. niem. – franc. , niem. – franc. , fikcyjne : wyrazy niemieckie, które „wyglądają” na francuskie (np. ), ale nie mają formalnych odpowiedników w języku francuskim, pary wyrazowe (czasowniki) o różnej rekcji: niem. – franc. , pary wyrazowe z różnicami ortograficznymi: niem. – franc. , niem. – franc. , pary wyrazowe z różnicami gramatycznymi, rzeczowniki o różnym rodzaju gramatycznym: niem. – franc. .
Gero Lietz we wstępie do słownika norwesko-niemieckiego obok „semantycznych fałszywych przyjaciół” (czyli tautonimów) mówi o zaskakujących różnicach słowotwórczych (norw. – niem. ), ortograficznych (niem. – norw. ), o fikcyjnych (norw.