Eder wprowadził metody naukowe do rozwoju procesów fotograficznych, wykorzystując w szczególności spektroskopię. Wynalazł kilka nowych instrumentów, w tym fotometr klinowy Edera-Hechta (wraz z Walterem Hechtem) oraz fotometr szczawianowo-rtęciowy do pomiaru natężenia promieniowania ultrafioletowego. Badał wpływ światła na mieszaniny dwuchromianów z żelatyną oraz na emulsje bromku i chlorku srebra.
W dniu 1 marca 1888 roku Eder założył Cesarski i Królewski Instytut Szkoleniowy i Badawczy Fotografii i Technik Reprodukcyjnych, w którym pełnił funkcję dyrektora do 1923 roku. Instytut ten osiągnął międzynarodową renomę i stał się wzorem dla podobnych placówek na całym świecie.
Publikacje
Eder opublikował ponad 650 prac naukowych. Przez niemal trzy dekady redagował rocznik Jahrbuch für Photographie und Reproduktionstechnik (Rocznik Fotografii i Technik Reprodukcyjnych) w latach 1887–1914, kompilację osiągnięć w dziedzinie fotografii, wydawany do 1933 roku. Napisał także Geschichte der Photographie (Historia fotografii), która ukazała się w czterech wydaniach od 1881 do 1932 roku i była cytowana w polskich publikacjach o historii fotografii.
Nagrody i wyróżnienia