Anna Amalia, księżna z Saksonii-Weimar-Eisenach (ur. 24 października 1739 w Wolfenbüttel; zm. 10 kwietnia 1807 w Weimarze) – piąte dziecko z trzynaściorga pary książęcej Karola I z Brunszwiku-Wolfenbüttel (1713–1780) i Filipy Charlotty Pruskiej (urodzonej von Brandenburg-Preußen) (1716–1801).
Młodość Kształceniem księżniczki, stosownie do jej pozycji, zajmowali się przede wszystkim teologowie Johann Friedrich Wilhelm Jerusalem oraz Matthias Theodor Christoph Mittelstädt. Podstawą wychowania były lekcje religii, prowadzone zarówno po niemiecku, jak w języku francuskim. Poza tym uczyła się historii powszechnej, o władcach państw oraz historii państwowości Rzeszy (cesarstwa niemieckiego), geografii oraz kształciła się w sztukach pięknych, a więc również w tańcu i grze na fortepianie.
Rodzina Szesnastoletnia księżniczka w 1756 poślubiła księcia (tak jak i ona wyznania ewangelicko-luterańskiego) Ernsta Augusta II Constantina z Saksonii-Weimar-Eisenach (1737–1758). W Weimarze urodziła dwóch synów: następcę tronu Karola Augusta (1757–1828) i Constantina (1758–1793). Jeszcze przed urodzeniem się drugiego dziecka książę zmarł w 1758.