Anna Amalia pozostała wdową do końca życia.
Regencja Po przedwczesnej śmierci chorowitego księcia, Anna Amalia, jako regent, objęła władzę 30 sierpnia 1759 w księstwie Saksonii-Weimaru-Eisenach w zastępstwie swych niepełnoletnich synów. W swych poczynaniach napotkała na zdecydowany, przybierający na sile, opór samorządu stanowego (feudalnego). Starała się wprowadzić reformy w wymiarze sprawiedliwości, polityce społecznej i oświacie, jednak pozostały one niespełnione. W stosunkach między władzami a ogółem mieszkańców księstwa występowały napięcia wywołane dobroczynnymi reformami powodującymi niezadowolenie ludności przywiązanej do tradycyjnych form życia. Protest społeczny objawił się jako rozruchy 1774, których bezpośrednią przyczyną był wprowadzony od 1771 specjalny podatek na kształcenie położnych. Następnego dnia po tumulcie 6 maja został prawie całkowicie spalony zamek książęcy, jako siedziba chciwej księżnej-regentkiWzmianka o pożarze zamku.