Gdy Anna Amalia 3 września 1775 przekazywała władzę już pełnoletniemu synowi Karolowi Augustowi, finanse państwa były w katastrofalnym stanie spowodowanym przez wojnę siedmioletnią (1756-1763) oraz na skutek nadmiernych wydatków na utrzymanie dworu książęcego. Na domiar złego zamek książęcy (niem. Weimarer Stadtschloss) był zniszczony na skutek pożaru po rozruchach społecznych w 1774 i wymagał odbudowy.
Wychowanie synów Wychowaniem synów zajmował się polityk i dyplomata Johann Eustach von Schlitz zwany „hrabią Görtz” oraz inni nauczyciele prywatni (domowi). Jednak księżna nie darzyła hrabiego zbytnim zaufaniem i aby zyskać sojusznika przeciw hrabiemu Görtz sprowadziła na dwór 1772 jako jednego z nauczycieli synów znanego poetę Christopha Martina Wielanda, zainspirowana jego twórczością literacką. Jednak ten plan nie został spełniony. Wieland i Görtz zabiegali o przychylność księcia Karola Augusta, który wkrótce miał zostać suwerennym władcą. Pod koniec sprawowania regencji Anna Amalia zwolniła hrabiego, a Wieland pozostał w Weimarze i służył księżnej-matce radą w sprawach literackich oraz udzielał się towarzysko.