W 1854 roku został profesorem medycyny klinicznej na Uniwersytecie w Tybindze i zastąpił swojego przyjaciela Carla Wunderlicha na stanowisku dyrektora tamtejszej kliniki. W 1859 roku Griesinger został dyrektorem instytucji dla umysłowo upośledzonych dzieci w małej miejscowości Mariaberg, i w 1860 roku brał udział w przygotowaniach do powstania szpitala psychiatrycznego Burghölzli w Zurychu. W 1865 roku przeniósł się do Berlina, gdzie został następcą Moritza Heinricha Romberga na stanowisku dyrektora polikliniki. W Berlinie założył Berliner Medicinisch-psychologische Gesellschaft i był jego pierwszym przewodniczącym (od 29 stycznia 1867 do 19 maja 1868). Założył czasopismo „Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten”. Uczniem Griesingera był Carl Friedrich Otto Westphal i Paul Guttmann.
Zmarł w 1868 roku, pochowany jest na cmentarzu Alter St.-Matthäus w Berlinie.
Dorobek naukowy Griesinger jest pamiętany za jego reformatorskie zmiany w systemie opieki medycznej nad chorymi umysłowo. Wierzył w przywrócenie chorych psychiatrycznych społeczeństwu i był zwolennikiem krótkotrwałej hospitalizacji.