11 Syberyjska Dywizja Strzelców (ros. 11-я Сибирская стрелковая дивизия) – wielka jednostka piechoty Armii Imperium Rosyjskiego, następnie podczas wojny domowej w Rosji Białej Armii gen. Kołczaka.
Formowanie i walki Dywizja sformowana została w 1899, w składzie trzech pułków strzelców i pułku artylerii: Dowództwo 11 Syberyjskiej Dywizji Strzelców 34 Syberyjski pułk strzelców 35 Syberyjski pułk strzelców 36 Syberyjski pułk strzelców 11 Syberyjski pułk artyleriiWedług etatu z 1898 pułk posiadał trzy dywizjony a. trzy baterie a. 4 działony z tym, że dwa dywizjony uzbrojone były w dwadzieścia cztery 87 mm lekkie polowe armaty wzór 1877, a trzeci dywizjon w dwanaście 107 mm średnich polowych armat wzór 1877. batalion strzelców i karabinów maszynowychbatalion strzelców i karabinów maszynowych posiadał trzy kompanie strzelców i jedną kompanię karabinów maszynowych. szwadron kawalerii dywizyjnej (Sotnia Kozaków) kompania saperów oddział łączności obóz dywizji szpital dywizji Dywizyjny Punkt Weterynaryjny
W następnym roku dywizja podporządkowana została dowódcy nowo powstałego 4 Syberyjskiego Korpusu Strzelców. Od marca 1913 dywizją dowodził gen. lejt. Jan Zarako-Zarakowski.