Wojciech Smarzowski to twórca niepokorny, który od początku swojej kariery nie ma litości dla Polski i Polaków. Bezpardonowo punktuje nasze narodowe przywary i nie boi się podejmować kontrowersyjnych tematów, przez co jego filmy często stają się obiektem burzliwych dyskusji tak społecznych, jak i politycznych.
Michał Piepiórka pisał, że „Smarzowski ukazuje ludzi w skrajnych sytuacjach, zamyka ich w matni, z której nie ma wyjścia. Zagęszcza na ekranie rzeczywistość, w której jest i absurd, i czarny humor”. Zdaniem Piepiórki reżyser operuje groteską i hiperbolą przy portretowaniu swych bohaterów. W konsekwencji kino Smarzowskiego „jest ekstremalne – mocne jak alkohol, który piją jego bohaterowie”.
Twórczość Smarzowskiego była interpretowana w kategoriach postpamięci i kondycji postkolonialnej. Interpretacje takie pojawiały się często w artykułach o orientacji konserwatywnej;