Inny wzór podaje prostą zależność CC od liczby węzłów, w których podejmujemy decyzje:

gdzie to liczba węzłów decyzyjnych, w których podejmowana jest decyzja o charakterze binarnym (tak/nie).

Taki wzór pozwala na szybkie wyznaczanie wartości CC – wystarcza tu zliczyć liczbę wystąpień słów kluczowych if, while, for czy case.

Niska wartość CC wskazuje na łatwość zrozumienia danej funkcji czy metody. Wartość powyżej 20 charakteryzuje złożony kod i wiąże się z dużym ryzykiem wystąpienia błędów.

Zaletami metryki CC są m.in. łatwość jej obliczenia i możliwość wskazania elementów aplikacji, które należy przeprojektować. Liczba rozgałęzień przepływu programu nie daje jednak pełnej informacji, ponieważ nie rozróżnia zagnieżdżonych i niezagnieżdżonych pętli oraz prostych instrukcji case, a także nie bierze pod uwagę skomplikowanych warunków w węzłach decyzyjnych. Istnieją modyfikacje definicji CC, które pozwalają zredukować lub wyeliminować te wady.

Złożoność Halsteada Wspomniane wyżej metryki Halsteada dotyczące rozmiaru programu pozwalają na zdefiniowanie bardziej skomplikowanych metryk złożoności. Wyróżnia się wśród nich: