Początkowo odznakę nadawał Naczelny Wódz, zasięgając opinii dowódcy lotnictwa. Odznakę w okresie międzywojennym noszono tylko w czasie służby w lotnictwie. W przypadkach szczególnych zasług lub po odniesieniu ciężkich ran w czasie służby nadawano ją dożywotnio. Pierwszymi oficerami wojsk lotniczych, którzy w 1919 roku otrzymali odznaki byli: gen. Gustaw Macewicz, kpt. Stefan Bastyr, kpt. Donat Makijonek, por. Stefan Stec, por. Jerzy Borejsza i por. Franciszek Peter. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, rozkazem numer 17/20 z dnia 25 maja 1920 roku sformułowano dodatkowe wymagania stawiane pilotom wojskowym, które musieli spełnić, aby otrzymać odznakę. Poza ukończeniem wojskowej szkoły lotniczej (polskiej lub zagranicznej), pilot musiał odbyć 10 lotów bojowych. W przypadku kiedy lotnik nie ukończył szkoły, a miał na swoim koncie owe 10 lotów, musiał zdać komisyjny egzamin. Piloci latający jako instruktorzy lotniczy, nie biorący udziału w walkach, musieli odbyć 300 lotów ze słuchaczami, aby otrzymać odznakę.