Po wojnie, rozkazem numer 19/22 z dnia 9 maja 1922 roku, nadano dożywotnio odznakę amerykańskim pilotom walczącym w 7 Eskadrze Myśliwskiej.
Minister spraw wojskowych nadał tytuły i odznaki pilota na czas służby w wojskach aeronautycznych: nr 642–651 (7 sierpnia 1924), w tym Franciszkowi Żwirce, nr 652–665 (22 sierpnia 1924), w tym Olgierdowi Tuskiewiczowi, nr 666 oficerowi armii francuskiej gen. bryg. François-Lèon Leveque (7 września 1924), nr 667–681 (25 września 1924), w tym Kazimierzowi Benzowi.
Rozkaz numer 13/33 z dnia 22 grudnia 1933 roku wprowadzał zasadę, według której absolwent wojskowej szkoły lotniczej otrzymywał tytuł pilota z trzecią klasą specjalności i nie miał prawa do noszenia odznaki. Po zdaniu końcowych egzaminów i dwuletniej służbie w jednostce wojskowej otrzymywał prawo do noszenia odznaki, ale bez wieńca laurowego i drugą klasę specjalności. Po kolejnych trzechW czasopiśmie De Agostini nr 2 Ordery i odznaczenia napisano 5 lat służby latach służby pilot uzyskiwał pierwszą klasę i „Gapę” z wieńcem. Odznakę polową, której wyróżnikiem był zielony wieniec uznano wówczas za odznakę najwyższej klasy, a prawo do jej noszenia mieli tylko ci, którzy wykonywali loty bojowe podczas wojny. Zasada ta obowiązywała do zakończenia działań wojennych w Polsce w 1939 rokuDe Agostini Polska Sp. z o.o.