Naruszenie tego zakazu wiązało się z surową karą – konfiskatą sukna oraz całego majątku.
W 1410 roku, w czasie wielkiej wojny z Zakonem Krzyżackim, król Władysław Jagiełło podjął decyzję o naprawie zamku lelowskiego, fosy zamkowej oraz miejskich murów obronnych. Jagiełło zlecił te zadania poddanym ze wsi należących do klasztoru cystersów w Jędrzejowie: Okołowic, Soborzyc, Rudników i Grodziska, znajdujących się w ziemi sieradzkiej, na północ od Lelowa. Opat klasztoru jędrzejowskiego zorganizował wykupienie robocizny, zlecając zakonnikowi Mikołajowi zarządzającemu tymi osadami, aby zapłacił za wykonanie prac.
Sąd nadworny w Lelowie, który odbył się w 1418 roku, działał w składzie: Paweł z Bogumiłowic, sędzia ziemski krakowski; Piotr Szafraniec, podkomorzy krakowski; Zbigniew z Brzezia, marszałek Królestwa Polskiego; Zaklika z Korzkwi, wojewoda sandomierski; Jan ze Zdakowa i kasztelan Stanisław Gamrat. Sąd ten oczyścił z zarzutów Macieja z Wielopola herbu Pilawa, uznając go za niewinnego.
19 marca 1425 roku na zamku mieszkańcy i władze Lelowa złożyli uroczystą przysięgę wierności królowi Władysławowi Jagielle, jego synowi Władysławowi oraz królowej Zofii.