W mieście działało wiele cechów rzemieślniczych, zrzeszających rzemieślników różnych specjalności, takich jak kowale, szewcy, piekarze, garncarze, tkacze, a także sukiennicy. Cechy te nie tylko regulowały standardy produkcji i handlu, ale także odgrywały kluczową rolę w życiu obronnym miasta – cechy były zobowiązane do obrony konkretnej części murów miejskich w czasie walk, co czyniło je integralnym elementem systemu obronnego miasta. Przykładem tego jest Baszta Knapska, nad którą pieczę sprawowali sukiennicy (knapowie). Znajdowała się ona we wschodnim paśmie murów, najbardziej narażonym na ataki, ponieważ brakowało tam naturalnych przeszkód, takich jak rzeka, mokradła czy zarośla, które chroniły inne części miasta.
Jednym z najbardziej znanych cechów w Lelowie był cech sukienników. Sukiennicy zajmowali się produkcją wysokiej jakości tkanin, które były cenione zarówno w regionie, jak i poza jego granicami. Ich działalność miała kluczowe znaczenie dla gospodarki miasta. W 1362 roku król Kazimierz Wielki wydał specjalny akt regulujący działalność cechu sukienników w Lelowie. Akt ten zakazywał obcym kupcom sprzedawania sukna na targach tygodniowych w Lelowie w ilościach mniejszych niż jedna kopa groszy za postaw. Był to środek mający na celu ochronę lokalnych sukienników przed konkurencją ze strony przyjezdnych handlarzy.