thumb|200px|Grobowiec Ariberta w Mediolańskiej Katedrze. Aribert, arcybiskup Mediolanu, Ariberto d'Intimiano (ur. ok. 970, zm. 16 stycznia 1045 w Monzy) – arcybiskup Mediolanu od 1018 roku. Sojusznik cesarza Henryka II przeciwko Arduinowi z Ivrei. Obrońca prestiżu diecezji mediolańskiej.
W 1022 roku stanął w obronie ślubu kościelnego podczas synodu w Pawii zakazującego wchodzenia w związki z wolnymi kobietami chłopom kościelnym (clerici servi). Celem tego edyktu było zabezpieczenie przed utratą siły roboczej na dobrach kościelnych. Według Landolfa Starszego miał poślubić niejaką Usserię oraz wyrażał aprobatę zawieraniu małżeństw przez kleryków. Wspierał – zobowiązując je do wdzięczności – klasztory Św. Wincentego, Św. Dionizego i inne (podlegały one jego bezpośredniej kontroli przy przyzwoleniu papieży z rodu tuskulańskiego.
Aribert w czerwcu 1025 wraz z innymi biskupami północnych Włoch udał się do Konstancji celem złożenia hołdu lennego cesarzowi Konradowi II. Tam – w zamian za osiągnięte przywileje – zobowiązał się koronować Konrada II Żelazną Koroną Lombardii, co uczynił 26 marca 1026 w Mediolanie. Rok później odbył podróż do Rzymu by uczestniczyć 26 marca 1027 w koronacji Konrada II na cesarza rzymskiego przez papieża Jana XIX.