W okresie panowania w Rosji Rządu Tymczasowego polskie formacje wojskowe formowały się jako część składowa armii rosyjskiej. Po obaleniu rządu przez bolszewików nastąpiła zasadnicza zmiana koncepcji. Wojsko Polskie wobec armii rosyjskiej miało występować jako formalnie neutralne, a wobec armii mocarstw zachodnich jako sojusznicza siła zbrojna. Przedsięwzięcie to zamierzano realizować bez uzgodnień z władzami bolszewickimi.
Tworzenie II i III Korpusu Polskiego rozpoczęto już na przełomie listopada i grudnia 1917. Realizowano je w bardzo skomplikowanej sytuacji, uwarunkowanej rozwojem wydarzeń rewolucyjnych i walką o władzę w szeregach Frontu Rumuńskiego, stanowiącego bazę werbunkową dla II Korpusu Polskiego i w formacjach Frontu Południowo-Zachodniego, traktowanych jako źródło uzupełnień III Korpusu Polskiego. Napływ ochotników był zatem bardzo utrudniony i nader ograniczony.
Największe postępy organizacyjne odnotowano przy formowaniu I Korpusu Polskiego.