W połowie stycznia 1918, a więc w szczytowym okresie swego rozwoju, liczył on około 29 000 żołnierzy, czyli prawie połowę stanu etatowego obliczonego na 67 790 osób.
W skład I Korpusu Polskiego wchodziły: 1 Dywizja Strzelców generała Gustawa Ostapowicza, 2 Dywizja Strzelców generała Józefa Szamoty, 3 Dywizja Strzelców generała Józefa Leśniewskiego, 1 pułk ułanów pułkownika Bolesława Mościckiego, 2 pułk ułanów pułkownika Stefana Suszyńskiego, 3 pułk ułanów pułkownika Zygmunta Łempickiego, 1 Brygada Artylerii pułkownika Kazimierza Pławskiego, 2 Brygada Artylerii pułkownika Tadeusza Jastrzębskiego, dywizjon artylerii ciężkiej pułkownika Edwarda Malewicza, dywizjon moździerzy pułkownika Eugeniusza Rodziewicza, 1 pułk inżynieryjny podpułkownika Bolesława Jażwińskiego, Brygada Rezerwowa generała Józefa Pawłowskiego, Legia Rycerska podpułkownika Eugeniusza Habicha oraz kilkadziesiąt pododdziałów i zakładów tyłowych. Korpus miał stanowić formację przeznaczoną wyłącznie do działań przeciw wojskom niemieckim i austro-węgierskim. W strukturze organizacyjnej opierał się na wzorach rosyjskich, a w sprawach dotyczących ustroju wewnętrznego korzystał z zasad ustalonych przez Naczpol, występujący jako namiastka władzy politycznej.