W 1970 rozpoczął karierę naukową na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Państwowego Uniwersytetu Królewieckiego, najpierw jako asystent, później kolejno starszy wykładowca, docent i profesor. W 1972 obronił pracę kandydacką (odpowiednik doktoratu) na Państwowym Uniwersytecie Leningradzkim, dotyczącą teorii ruchu stałego sztucznego satelity Ziemi względem środka masy układu. W 1991 uzyskał habilitację na Państwowym Uniwersytecie Sankt-Petersburskim publikując pracę na temat Besselowskiej reformy astronomii praktycznej i początków pułkowskiej szkoły astrometrycznej.
Był znawcą historii Królewca i Prus Wschodnich. W lokalnej telewizji „Jantar” prowadził cykl pogadanek krajoznawczych. W latach 1992–1994 wchodził w skład rosyjsko-niemieckiego komitetu „Albertina”, mającego za zadanie przygotować obchody 450 rocznicy założenia uczelni. Zasiadał w obwodowej Fundacji Kultury, był również członkiem Komisji ds. Nazewnictwa przy Urzędzie Miasta Królewca. Opublikował m.in. monografię Albertyna. Zarys historii Uniwersytetu Królewieckiego (1995), wydaną po rosyjsku i po niemiecku.
Ma niepodważalne zasługi dla rozwoju polskiego życia narodowego w Królewcu.