Rakarz i leśny opisywani są czasem jako słudzy kata. Łowczy i jego żona: Pomocnik leśnego. Rakarz i jego żona: Zadaniem rakarza jest usunięcie zabitej kani. W różnych wariantach widowiska zastępowany przez postaci Kopacza i Tragarza z noszami. Żyd: Postać w zwykłym ubiorze żydowskim niosąca na plecach worek z kotami. Pełni rolę rozweselającego akcentu na koniec widowiskaW obecnych czasach kot jest zazwyczaj pluszową zabawką, często z funkcją elektronicznego wydawania ‘miauczącego’ dźwięku. (obserwacja w 2015 r., podczas badań terenowych w Łączyńskiej Hucie; zapis obserwacji w Archiwum Muzeum Etnograficznego w Warszawie).
Przebieg obrzędu thumb|Ścinanie kani, Łączyńska Huta, 2015 Zwyczaj kultywowany był do XIX wieku. Po opublikowaniu przez Floriana Ceynowę w połowie XIX wieku dwóch artykułów w czasopiśmie „Nadwiślanin”, obrzęd ponownie zaczęli praktykować działacze, członkowie stowarzyszeń związanych z Kaszubami, pracownicy muzeów etnograficznych oraz skansenów. Współcześnie kontynuatorzy tradycji bazują na tekście spisanym przez Edmunda Kamińskiego, umieszczonym w publikacji Jana Rompskiego „Ścinanie kani. Kaszubski zwyczaj ludowy”.