W XVI wieku sformułowano wymagania formalne dla zastępców procesowych, zwanych patronami.
W XVIII wieku pojawiły się propozycje pełnej regulacji adwokatury, ale większość z nich nie została przyjęta. W czasie Sejmu Wielkiego pojawił się postulat zorganizowania adwokatury na wzór samorządu, ale nie został zrealizowany. Rozbiory Polski i upadek Rzeczypospolitej uniemożliwiły dalszy rozwój adwokatury w Polsce.
W okresie Księstwa Warszawskiego wprowadzono organizację adwokatury, ale została związana z ustrojem sądownictwa.
Po upadku Księstwa Warszawskiego i przywróceniu zaborów, adwokatura w Polsce była związana z systemami prawnymi państw okupacyjnych. W Królestwie Polskim pod zaborem rosyjskim, wprowadzono w 1810 r. instytucję adwokata (advokata), który miał prawo reprezentować strony w procesach sądowych. W Królestwie Polskim pod zaborem pruskim, adwokatura funkcjonowała na podobnych zasadach, a w 1849 r. wprowadzono Kodeks Adwokacki, który uregulował jej organizację i działanie.