Francis Bell (ur. 31 marca 1851 w Nelson, zm. 13 marca 1936 w Wellington) – nowozelandzki prawnik i polityk, w maju 1925 pełnił przez dwa tygodnie funkcję premiera Nowej Zelandii. Był pierwszą w historii zajmującą to stanowisko osobą urodzoną na terytorium Nowej Zelandii.
Biografia Urodził się i wychował w Nelson, jednak na studia wyjechał do Anglii, gdzie ukończył prawo w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge. Po powrocie do kraju podjął praktykę adwokacką w Wellington. Zaangażował się także w działalność samorządu prawniczego – w latach 1901–1918 stał na jego czele na szczeblu ogólnokrajowym.
Kariera polityczna Równolegle do kariery zawodowej rozwijał polityczną. Trzykrotnie (1891, 1892, 1897) wygrywał wybory na burmistrza Wellington. W roku 1893 dostał się do Izby Reprezentantów, ale zasiadał w niej tylko przez jedną kadencję. Powrócił do parlamentu w 1912, po dojściu do władzy Partii Reformistycznej. William Massey chciał go widzieć w swoim gabinecie (a w Nowej Zelandii każdy minister musi być zarazem parlamentarzystą), dlatego nominował go do Rady Legislacyjnej. Bell objął wówczas resort spraw wewnętrznych i imigracji. W 1918 został prokuratorem generalnym, a w 1923 równocześnie objął stanowisko ministra spraw zagranicznych.