W 1966 rozpoczął karierę jako liderLewis Porter, John Coltrane: His Life and Music, s. 266–268..
Po odejściu od zespołu Coltrane’a, wyprodukował serię post-bopowych albumów dla Blue Note Records (1967-1970). „The Real McCoy” (1967) na który zaprosił saksofonistę Joego Hendersona, w sekcji rytmicznej towarzyszyli mu Ron Carter i Elvin Jones. Nagrał na niej swoje kompozycje, które do dzisiaj są grane przez młodych muzyków np. „Passion Dance” czy „Blues on the Corner”. Kolejne albumy to „Tender Moments” (1967), „Time for Tyner” (1968), „Expansions” (1968) oraz „Extensions” (1970). Wkrótce potem przeniósł się do wytwórni Milestone i nagrał wiele wpływowych albumów, w tym „Sahara” (1972), „Enlightenment” (1973), „Fly with the Wind” (1976) z flecistą Hubertem Lawsem, perkusistą Billym Cobhamem i orkiestrą smyczkową. W jego muzyce, którą nagrywał dla Blue Note i Milestone, można usłyszeć odniesienia do kwartetu Coltrane’a, często też były to afrykańskie lub wschodnioazjatyckie inspiracje. Na przykład na „Saharze”, poza fortepianem, fletem i perkusją, gra na koto – japońskim instrumencie strunowym. Albumy te są często wymieniane jako istotne przykłady innowacyjnego jazzu z lat 70., które nie są ani fusion ani free. Album „Trident” wyróżnia obecność klawesynu (bardzo rzadko słyszanego w jazzie) oraz czelesta.