Nadal pozostawia swoją spuściznę młodszym pokoleniom improwizatorów, jednak ciągle pozostaje skromnym i uduchowionym człowiekiem.
McCoy Tyner zalicza się do artystów, którzy mieli i wciąż mają ogromny wpływ na świat muzyki. Jego dźwięki wpłynęły na pianistów w ciągu sześciu dekad jego działalności. Krytyk jazzowy Scott Yanow mówi: „Wraz z Billem Evansem, Tyner był najbardziej wpływowym pianistą ostatnich 40 lat, jego voicingi są stosowane i wykorzystywane przez praktycznie każdego młodego pianistę”.
Charakterystyka gry McCoya Tynera Pianistyczną stylistykę McCoya Tynera, można łatwo przyrównać do stylu Johna Coltrane’a na saksofonie. Choć należał do grupy Trane’a, nigdy nie pozostawał w cieniu saksofonisty, ale dopełniał, a nawet inspirował lidera kwartetu. Tyner jest uważany za jednego z najbardziej wpływowych pianistów XX wieku, zdobył uznanie zarówno grając u Coltrane’a, jak też jako lider własnych zespołów czy zapraszany do współpracy sideman. Choć gra na fortepianie i na saksofonie bardzo się różni, zarówno Coltrane, jak i Tyner wykorzystywali podobne struktury akordowe, frazowe i rytmiczne. Najbardziej charakterystyczną cechą McCoya, jest jego lewa ręka grająca w niskich rejestrach fortepianu, którą podnosi stosunkowo wysoko nad klawiaturę.