Co ważniejsze i bardziej praktyczne, Związek Radziecki przejął dużą ilość niemieckich technologii i specjalistów z zakresu zarówno pocisków balistycznych jak i manewrujących, umieszczając tych ostatnich początkowo w Instytucie Rabe w niemieckim Bleicherode, a następnie – po aresztowaniu – w podmoskiewskich Podlipkach, z zamiarem wykorzystania ich do opracowania broni zdolnej do ataku na nabrzeżne cele lądowe. Początkowe radzieckie konstrukcje oparte były na drugowojennych niemieckich rozwiązaniach w zakresie konstrukcji okrętów podwodnych — zwłaszcza typu XXI, radzieckie biura projektowe korzystały też z niemieckich doświadczeń z wystrzeliwaniem małych rakiet z jednostek tej klasy oraz z wystrzeliwaniem pocisków V-2 z holowanych przez okręty podwodne kontenerówNorman Polmar: Cold War Submarines, s. 107-111.. Pierwszym efektem prowadzonych prac było opracowanie pocisku R-11FM, który zainstalowano w zmodyfikowanym okręcie projektu 611 (NATO: Zulu) B-67, oznaczanym odtąd jako okręt projektu W611 (NATO: Zulu IV½).