Wawrzyniec Bartilius, SJ (ur. 9 sierpnia 1569 w Tarnowie, zm. 28 sierpnia 1635 w Smoleńsku) – jezuita, prowincjał litewski, filozof i teolog; autor dzieł ascetycznych. Mistrz – spowiednik św. Andrzeja Boboli w nowicjacie.
Życiorys Wykształcenie średnie zdobył w Kolegium Jezuitów w Jarosławiu. W 1585 r. wstąpił do zakonu jezuitów i w Brunsbergu (obecnie Braniewo) odbył dwuletni nowicjat. Filozofię studiował w Kolegium Jezuitów w Braniewie (1592–1595), a teologię w Kolegium Jezuitów w Poznaniu (1597–1601). Święcenia kapłańskie przyjął w 1601. W 1603 udał się przez Loreto do Rzymu, gdzie przez pół roku przebywał w domu nowicjatu, by zapoznawać się z jego organizacją oraz metodami wychowywania i kształcenia nowicjuszów, co miał potem przeszczepić do nowicjatu wileńskiego, jako jego magister w latach 1611–1617. Wcześniej jednak, w latach 1605–1608 wykładał filozofię w Akademii Wileńskiej. Z tego okresu pochodzi zachowany do dziś rękopis wykładów logiki oraz dwa drukowane zbiory tez z zakresu logiki. W Akademii Wileńskiej uzyskał stopień magistra sztuk wyzwolonych i filozofii, równoważny wówczas z doktoratem. W roku 1610/1611 wykładał teologię moralną w Kolegium Jezuitów w Nieświeżu (zachował się rękopis wykładów). Po przekazaniu obowiązków magistra nowicjatu wykładał teologię pozytywną, tj.