Pismo Św., w Akademii Wileńskiej (1617–1619), a w latach 1620–1623 był rektorem Kolegium Jezuitów w Pułtusku.
Odznaczał się wielką pracowitością i wszechstronnym oczytaniem w literaturze ascetycznej. Był umysłem krytycznym, trzeźwym i spostrzegawczym. Gdy w 1629 r. wskutek epidemii w Nieświeżu, ewakuowano całe kolegium na Polesie, Bartilius pozostał na miejscu, by nieść pomoc zarażonym.
W 1635 Bartilius został prowincjałem Litewskiej Prowincji TJ, która liczyła wówczas ponad 500 jezuitów. Zmarł jednak tego samego roku w Smoleńsku. Jego ciało przewieziono do Wilna i pochowano w kościele św. Jana, w krypcie pod kaplicą sodalicyjną św. Stanisława Kostki.
Oprócz wspomnianych wyżej prac z filozofii i teologii moralnej Bartilius zostawił kilkanaście prac o charakterze ascetycznym, m.in.: Alfabet duchowny Obowiązki dobrego młodziana Psalmus vitalis Exercitationes quaedam spirituales