w artykułach Za Galileuszem do Arcetrii, „Znak”, 1957, nr 37/38; Na wspólnych pijarów i Galileusza szlakach, Księga pamiątkowa ku czci Stanisława Pigonia, 1961; Casus Galilei – dramatis personae, „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”, 1980).
thumb|150px|tablica pamiątkowa oznaczająca zbiorową mogiłę o.o. pijarów (i jezuitów) na Cmentarzu Powązkowskim wmurowana z inicjatywyo. Inocentego Buby thumb|150px|alejkaznicze oznaczają orientacyjne położenie mogiły pod alejką, pod którą znajduje się zbiorowa mogiła pijarów i poety Macieja Kazimierza Sarbiewskiego, SJ na Cmentarzu Powązkowskim, 2009
Z pasją ks. Buba korygował rozpowszechnione błędy dotyczące tematów pijarskich i okołopijarskich; wielokrotnie podkreślał zasługi swoich zakonnych współbraci, których z pijarami nie kojarzono lub nawet przypisywano innym zgromadzeniom. M.in. docierając do dziennika szkolnego kolegium pijarów w Lubieszowie wykazał, że kurs jednej klasy obejmował dwa lata, czym obalił przekonanie o powtarzaniu klasy przez XVIII-wiecznego ucznia tej szkoły, Tadeusza Kościuszkę. Na podstawie zasobów archiwum w Rzymie, uzyskując m.in. fotokopie planów warszawskich budowli pijarskich z 1643, wykazał, że zakon prowadził w Warszawie działalność już przed potopem szwedzkim.