Ks. Buba był również zasłużonym organizatorem pijarskiego ruchu naukowego, którego centrum stanowił jego pokój zakonny w domu w Krakowie, nazywany „dziuplą”. Realizując postanowienia kapituł prowincjonalnych z lat 50., w 1962 należał do głównych twórców Pijarskiego Koła Naukowego, stawiającego sobie za cel przede wszystkim samokształcenie członków i prowadzenie badań historycznych (w ramach prac członkowie Koła m.in. odszukali i uporządkowali nagrobek jednego z pionierów polskiej filatelistyki, pijara ks. Stanisława Biegańskiego, na cmentarzu Rakowickim). Buba nieprzerwanie zasiadał we władzach Koła, które w 1973 przemianowano na Ośrodek Naukowy Ojców Pijarów. Redagował powielany na maszynie „Pijarski Biuletyn Naukowy” (wychodził raz na rok, sporadycznie raz na dwa lata), publikujący referaty członków Koła. W ramach Koła prowadził kartoteki osobowe polskich pijarów z pierwszego stulecia obecności zakonu w Polsce (1642–1742), a także gromadził materiały bibliograficzne. Zebrał też w kilkunastu tomach tzw. „Miscellanea Pijarskie” — zbiór referatów i innych materiałów, a także prace magisterskie i doktorskie poświęcone tematyce pijarskiej. Zbiory te, jak również materiały sprowadzane z archiwum rzymskiego, pozwalały na rozwijanie tematyki pijarskiej nie tylko wśród zakonników, ale i studentów świeckich;