24 czerwca 1900 został ordynowany (wyświęcony) na księdza w parafii w Zgierzu. 1 stycznia 1902 został wikariuszem Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Tomaszowie Mazowieckim. 1 lipca 1903 został mianowany administratorem parafii Babiak i filii Koło z miejscem zamieszkania w Kole. Obowiązki pastora łączył z pracą nauczyciela w rosyjskiej Szkole Realnej, a następnie polskiej Szkole Handlowej w Kole. W 1910 został sekretarzem Rady Opiekuńczej szkoły, a w 1914 pełnił obowiązki kierownika szkoły. W 1915 za propagowanie polskiego patriotyzmu został internowany przez Niemców w Celle pod Hanowerem. Od sierpnia 1916, po uwolnieniu, pracował jako pastor w Łomży. W marcu 1918 r. za krzewienie polskości wśród młodzieży szkolnej oraz wśród wiernych parafii szef cesarsko-niemieckiego Zarządu Cywilnego Generalnego Gubernatorstwa Warszawskiego „zawiesił go w urzędowaniu i wysiedlił z ziemi łomżyńskiej”. 4 listopada 1918 oddał się do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych, lecz ze względów formalnych nie został wówczas przyjęty do służby.