8 sierpnia 1922 został przemianowany na seniora z tym samym starszeństwem i lokatą.
Z dniem 30 września 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.
7 września 1939, w czasie kampanii wrześniowej, mimo że nie podlegał obowiązkowi służby wojskowej, pozostawił rodzinę w Sulejówku pod Warszawą, dołączył do grupy żołnierzy bez oficera i objął nad nimi dowództwo, aby na ich czele uczestniczyć w walkach. Po agresji ZSRR na Polskę, pod koniec września dostał się do niewoli sowieckiej w okolicy Zamościa. 28 października 1939 znajdował się na liście jeńców więzionych w obozie w Putywlu, skąd przewieziono go w listopadzie 1939 do obozu jenieckiego w Kozielsku. W wigilię Bożego Narodzenia 1939 został wywieziony z Kozielska razem grupą 41 jeńców, m.in. Czesławem Wojtyniakiem, Józefem Skorellą oraz Edmundem Nowakiem. 29 grudnia 1939 przebywał w obozie jenieckim w Ostaszkowie. Między 16 a 19 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie – lista wywózkowa nr 027/3 z 13 kwietnia 1940, pozycja 33. Między 17 a 21 kwietnia 1940 został zamordowany w Kalininie (obecnie Twer) przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.