Jego raporty z ekspedycji zostały opublikowane w zbiorze Tagebücher des Baron Fischer von Nagy-Szalatnya, des Leutnant Meyer und Kapitän Spring sowie Berichte des Dr. Baumann. Od 18 kwietnia 1893 roku brał udział w kolejnej wyprawie, tym razem do na wschodnim brzegu Jeziora Wiktorii.

W 1896 objął stanowisko sekretarza w Tandze, a w marcu 1898 roku awansował na i kierował odtąd całym okręgiem Tanga. W 1899 odnotowany został także jako urzędnik w Wilhelmstal (dziś ). W czerwcu 1903 roku został odznaczony Orderem Orła Czerwonego IV klasy, a w styczniu 1905 roku otrzymał tytuł radcy rządowego (). Wspierał ekspedycje badawcze na podległych sobie terytoriach, za co uhonorował go , nazywając jeden z odkrytych przez siebie gatunków grzybów Agaricus meyeri-ludovici. W 1906 roku odbył kilkumiesięczną podróż służbową, odwiedzając Tangę, Bukobę i Muansę. Był orędownikiem modernizacji transportu w koloniach. Krytykował niemieckich handlarzy, którzy kierowali się oszczędnościami i zamiast inwestować w unowocześnienie transportu, woleli zatrudniać rdzennych mieszkańców jako tragarzy. W ten sposób – jak twierdził Meyer – „utrwalali wśród tubylców szkodliwy nawyk wybierania niestałego i prymitywnego życia w karawanie zamiast regularnego, kulturalnego zatrudnienia”Raport Ludwiga Meyera z 11 maja 1906 roku. Cyt. za: .